MOJE OPOWIADANIE DEMO

Włącz tą piosenke i zacznij czytać youtube.com/watch?v=a_Am4cHMBKM

- Tato nie !!

Krzyknął ostatnie słowa i więcej go już nie zobaczył...

Było popołudnie, około godziny 15, lato. Wrócił do domu, rzucając plecak obok biurka. Podszedł do okna, spojrzał na ulice ostatni raz i oparł się o ściane po której następnie się zsunął. Usiadł na podłodze skulony i zalał sie własnymi łzami.

- Tato dlaczego musiałeś odejść ?

Spojrzał w przestrzeń po czym ponownie jego niebieskie oczy zapełniły się łzami. Nagle do pokoju weszła jego przyjaciółka Paula.

- Kacper tak mi przykro ! Nie wiem jak moge Ci pomóc ale zrobie wszystko.

- Zabierz mnie stąd ! Nie chce tutaj więcej być, mam wszystkiego dość ! Mój świat sie zawalił !

Krzyczał przez łzy, gdy koleżanka próbowała go uspokoić.

...

Tydzień później spakował wszystkie swoje rzeczy i pojechał na lotnisko.

- Zaraz wsiadam w samolot i lece do Ciebie, do zobaczenia za 3 godziny ciociu.

Rozłączył sie i schował komórke do kieszeni. Oddał swój bagaż i wsiadł do samolotu.

Odrazu zasnął, gdyż nie spał od wielu nocy, a to wszystko go przerastało. Śnił mu się wypadek taty.

Znowu widział pędzący samochód, swojego ojca, słyszał swój krzyk, wypowiedziane słowa. Wszystkie wspomnienia przebiegły mu przez myśli gdy ktoś go szturchnął w ręke.

- Ej mały wstawaj, wylądowaliśmy. Chyba nie chcesz żeby Cie tutaj zamkneli.

- A tak już...

Odpiął pas i poszedł odebrać swoje rzeczy.

Na lotnisku czekała na niego ciocia Emma.

- Hej ciociu !

- Hej Kacperku ! Jak lot ? Wszystko dobrze ? Stęskniliśmy sie za Tobą.

Ciocia zawsze była uśmiechnięta, jakby kompletnie nie przejmowała sie problemami, zawsze miała na wszystko dobrą rade i wszystkim niosła pomoc.

- Lot nawet nawet, a tak na prawde to nie wiem bo odrazu zasnołem ale ciesze sie, że w końcu jestem i moge zacząć życie od nowa. Nie moge sie doczekać spotkania z...

- Dobrze dobrze ! Nie ekscytuj sie tak. Witamy w Telford. Mam nadzieje, że szybko się tu odnajdziesz.

Po krótkiej rozmowie, przywitaniu i uściskach pojechali do domu ciociu Emmy, aby móc sie rozpakować i zacząć nowe życie.

Kacper całą droge był smutny, nie mógł zapomnieć o tym co sie wydarzyło jednak głęboko w sercu czuł, że nadchodzą wielkie zmiany na, które tak długo czekał.

- Jesteśmy.

Odparła z uśmiechem ciocia parkując pod domem.

- Idź się rozpakuj i przejdź po domu zobaczyć gdzie co jest, a ja przygotuje obiad.

- Dobrze, zaraz wróce.

Chłopak szybko poszedł do swojego pokoju. Odrazu się rozpakował i otworzył okno aby zerknąć chociaż troche na okolice, którą widział pierwszy raz. Przed sobą ujrzał niewielki biały dom, a w jego oknie dziewczyne o zgrabnej sylwetce, brązowych włosach i czekoladowych oczach, która tańczyła ze słuchawkami na uszach i cudnym uśmiechem na twarzy.

- Musze ją poznać.

Powiedział sam do siebie lekko sie uśmiechając. Nagle ocknął sie, że na dole czeka ciocia z obiadem więc szybko zbiegł po schodach o mało co nie wpadając w ściane jak to zwykle robił gdy gdzieś się śpieszył.

Usiadł do stołu uśmiechając sie do cioci.

- Smacznego.

- Smacznego.

- Ciociu czy po obiedzie moge pójść na spacer po okolicy ?

- Bardzo prosze, może kogoś poznasz, a w razie czego będe pod telefonem bo musze pojechać na zakupy. Pa miłego dnia !

Powiedziała i wyszła zamykając za sobą drzwi.

"Oj na pewno..." - Powiedział sam do siebie w myślach, uśmiechając sie pod nosem.

Spojrzał na swój talerz i rozejrzał sie dookoła.

- Rany, nie jestem głodny... Sam gdzie jesteś ?!

I w tej chwili do kuchni wbiegł niewielki pies.

- Jesteś głodny ?

Pies pokiwał głową co było dziwne bo z reguły zwierzęta nie rozumieją mowy ludzkiej.

- Smacznego.

Odparł chłopak stawiając talerz na podłodze, następnie udając sie w strone wyjścia.

Szybko wyszedł z domu, zamykając drzwi na klucz.

Ciągle patrzył się w strone domu nieznajomej dziewczyny ale mimo najszczerszych chęci nie mógł jej dojrzeć.

Nagle wpadł na kogoś i upadł na ziemie.

- Przepraszam ja nie...

Uniósł swój wzrok i zobaczył piękną dziewczyne, której wcześniej przyglądał sie przez okno.

- Ja nie..... Ja nie chciałem !

Zebrał szybko myśli, gdyż nie potrafił nic powiedzieć kiedy spojrzał w jej czekoladowe oczy.

- Bardzo Cie przepraszam.

Podał jej ręke aby pomóc jej wstać.

- Nic się nie stało na prawde

Dziewczyna uśmiechneła sie do niego i wstała z chodnika.

- Jestem Kacper.

- A ja Klaudia ale wszyscy mówią na mnie Kala.

- Bardzo lubie to imie.

- Przestań i tak wiem że jest ochydne

- Wcale nie jest, tylko Ci sie tak wydaje

Mimo miłej pogawędki nagle ocknął sie że dalej trzyma ją za ręke ale nie chciał jej puścić bo była wyjątkowa delikatna.

- Widze, że bardzo lubisz moją dłoń.

Klaudia zaśmiała sie, a on strzelił buraka i puścił ją.

- Przepraszam po prostu zamyśliłem sie...

- O czym tak myślałeś ?

Zapytała zaciekawiona.

- Ja..... właściwie to o niczym, a wiesz wydaje mi sie, że Cie gdzieś wcześniej widziałem. Nie jesteś może jakąś sławną tancerką lub kimś takim ?

Uniósł prawą brew do góry na co ona ponownie sie zaśmiała.

- Nie rób tak to mnie rozśmiesza !

- Widzisz już mam na Ciebie sposób

Puścił jej oczko

- I nie, nie jestem, a czemu pytasz ?

- Może głupio sie przyznać ale widziałem jak tańczysz i jesteś na prawde dobra.

- Nie jestem, tańcze tylko dla siebie i to wtedy gdy jestem sama w domu. A właśnie ! Nie widziałam Cie tu wcześniej skąd jesteś ?

- Jestem z Brantford, przyleciałem tutaj do cioci zamieszkać, bo mój tata zginął niedawno w wypadku, a mama mieszka w innym mieście i musi opiekować sie babcią.

Lekko spuścił głowe w dół i posmutniał.

- Oj bardzo mi przykro

Dziewczyna zrobiła krok do przodu i przytuliła go. Chłopak nagle poczuł przyjemne ciepło i chciał żeby ta chwila trwała jak najdłużej.

- Nie szkodzi. Jestem tu nowy i nie chce sie narzucać ale...

- Pewnie chcesz żeby pokazać Ci okolice prawda ?

Odparła z uśmiechem.

- Skąd wiedziałaś ?

- Wyczytałam to w twoich oczach.

- Łał. Sprytna jesteś.

- Okej nie ma co idziemy bo jest co oglądać !

Złapał ją pod ręke i ruszyli równym krokiem w strone centrum...

Koniec części pierwszej